کیش، جزیره ای در ابرها!

یادم میاد در اولین برفی که در پاییز سال 86 در کوهستان جوپار بارید(در حد موندن رد و پا) با جویا شدن وضعیت قله و همچنین مسیر صعود قله کیش از دوست عزیزم اقای ایمان عاشری، جهت صعود با همراهی آقای علی بهرام نژاد راهی منطقه شدیم.روز صعود به تنهایی و با داشتن اطلاعات ناچیز عازم صعود به قله شدم.در طی مسیر بزرگترین کمک من رد و پای جانوران بود که همچون راهنمایی عمل میکرد.در اون برنامه با اینکه دفعه اولم بود قله رو با موفقیت صعود کردم.بعد از گذشت چند ماه از اون برنامه دوباره قسمت شد تا به همراه بچه های دانشگاه شهید باهنر کرمان به قله کیش بریم.قله کیش با ارتفاع 3752 متر در کوهستان جوپار قرار دارد.(لازم به توضیح است که در سالهای نه چندان دور هواپیمای باربری روسی به دیواره جنوب غربی قله کیش برخورد کرد که منجر به کشته شدن تمامی سرنشینان هواپیما شد)

در روز پنجشنبه مورخ ۲۲/1/87 در یک هوای بارانی که طی چند ماه گذشته در کرمان بی سابقه بود به اتفاق بچه های دانشگاه شهید باهنر کرمان در ساعت 2:30 بوسیله یکدستگاه مینی بوس راهی منطقه جوپار شدیم.همچنان که به کوه جوپار نزدیک تر میشدیم وضعیت هوا نیز وخیم تر میشد.بعد از حدود 45 دقیقه به محلی به نام دهنه قناغستان رسیدیم که در اینجا برای ادامه مسیر بایستی پیاده میشدیم.بارش باران شدیدتر شده بود،طوری که در حرکت تیم اختلال ایجاد کرده بود.با اینکه تصمیم داشتیم به قله کیش صعود کنیم و همچنین این امر نیازمند هوای مناسب بود ، توی دل خودم میگفتم که خدا کنه این بارون ادامه داشته باشه حتی اگر به قیمت انجام نشدن صعود تمام بشه،چون این زمین و مردم احتیاج وافری به این باران داشتند،برای رهایی از خشکسالی و همچنین رهایی از این خشک روحی ! بعد از ساعتی کوهپیمایی و همچنین گل کوبی ! و درگیری با آب رودخانه مسیر که با بارش باران شدتش بیشتر شده بود با قیافه های نه چندان جالب و سر تا پا خیس در ساعت 7 به جانپناه جوپار رسیدیم.در بین راه بارش باران باعث جاری شدن آبشارهای زیبایی بروی دیواره های اطراف مسیر شده بود،در ارتفاعات بالای 3500 متر نیز برف میبارید،هوا در اثر این بارشها حسابی تمیز شده بود و گاه گاهی که بارشها قطع میشد و ابرها کنار میرفتند میتوانستیم ارتفاعات بالاتر را نیز ببینیم که برفها همچون شیر بروی آنها جاری شده بودند! دیدن این مناظر خالی از لطف نبود. در جانپناه تیم دیگری هم حضور داشتند که تعدادی از آنها را نیز از قبل میشناختم.به زحمت تونستیم مستقر بشیم ولی ورود آب از درزهای جانپناه حسابی ما رو تو زحمت انداخته بود! شب به یاد ماندنی را دور هم سپری کردیم ، در طی شب با توجه به وضعیت هوا تصمیم قطعی برای انجام صعود گرفته نشد و همه چیز به صبح روز بعد موکول شد. در صبح روز جمعه ۲۳/1/87 در حالی که همه درون کیسه خوابها بودند بلند شدم و با باز کردن در جانپناه آسمان آبی را دیدم که با چشمکی ما را تشویق به صعود کرد! ساعت 6:15 دقیقه بود. به بچه ها اعلام کردم که در حال حاضر مشکلی برای صعود وجود ندارد و سرپرست برنامه هم که تا صبح به خاطر صعود به قله خواب نرفته بود! به بچه های تیم اعلام کرد که هرکس علاقه و تجهیزات داره میتونه صعود کنه! در کل چهار نفر شدیم،3 نفر از تیم دانشگاه و یک نفر از تیم دیگری که در جانپناه بود.ساعت 6:45 دقیقه حرکت کردیم.نیمی ازمسیر معمولی صعود به قله کیش با مسیر صعود به قله سه شاخ(بلندترین قله کوهستان جوپار به ارتفاع 4135 متر) یکی است و هر دو از درون مسیر قیف مصیبت میگذرد.با رسیدن به ابتدای مسیر برف و یخ من با پوشیدن کفشهای سنگین و گتر جلوتر از بقیه حرکت میکردم و با زدن ضربه و ایجاد جای پا در برف مسیر را آماده میکردم.مسیر قیف مصیبت پوشیده از برف بود ولی نسبت به یک ماه قبل هموارتر شده بود.بعد از ساعتی به سنگ سکوت رسیدیم که دو راهی سه شاخ و کیش را مشخص میکند.به طرف چپ تغییر مسیر دادیم و با پیمودن یک شیب تند و یخ زده به محل مناسبی برای استراحت رسیدیم.با کمی استراحت دوباره حرکت کردیم . تراورسهای نسبتا خطرناکی در طول مسیر وجود دارد که این خطرات در زمانی که برف باریده باشد و مسیر یخ زده باشد محسوس تر است.بعد از گذشتن از دو تراورس که به دو تا دهلیز منتهی میشدند به محلی رسیدیم که به یک مسیرقیف مانند کوچولو شبیه بود. با گذشتن از آن و انجام یک تراورس دست به سنگ به محلی رسیدیم که میتوانستیم قله کیش را ببینیم.قله ای که ابرها آنرا همچون جزیره ای در بر گرفته بودند.با قرار گرفتن بروی خط الراس مستقیم به طرف قله حرکت کردیم و در ساعت 12:15 دقیقه بر فراز قله کیش سرود ای ایران را سر دادیم.

اسامی تیم قله:

مهدی سیدی،خانم لیلا سالکی،فرید وثوقی،وحید دانشور

با صعود به قله کیش به جای سنگ قطعات هواپیما یادگاری ببرید!

kish az balaye rahro rajab